Lugiowie, Ligiowie (łac. Lugii, Lygii, Lugiones, Longiones) – starożytny lud zamieszkujący w pierwszych wiekach naszej ery ziemie nad górną częścią Odry i Wisły, a więc teren dzisiejszej południowej Polski, przypuszczalnie związek plemion o różnym składzie etnicznym[1].
Lugiowie – Wikipedia, wolna encyklopedia https://search.app/EkVREBBmyRLiTzaq9
Ptolemeusz wymienia Lugów Omannów, Lugów Didunów i Lugów Burów - sądzę, że mogły to być podgrupy "Lugiów właściwych" ("wielkiego ludu Lugiów" - jak opisuje ich Strabon), a oprócz owych Lugiów właściwych, w skład związku wchodziły jeszcze inne plemiona.
Tacyt wspomina o związku lugijskim (Lugiorum nomen) i wylicza pięć plemion, zaznaczając że jest to lista niepełna - Hariowie (Harii), Helwekonowie, Manimowie, Helizjowie, Nahanarwalowie. Pliniusz Starszy nie pisze nic o Lugiach ale w swoim podziale Germanów na główne grupy wyszczególnia ludy wandalskie, zaliczając do nich Charinów (Charini - być może identyczni z Harii Tacyta), Warinów, Gutonów (Gotów) oraz Burgundów. Zaliczenie Gotów do grupy Vandili przez Pliniusza jest raczej błędem - zwłaszcza, że nie uczynił tego samego wobec innych plemion z Pomorza. Wandalowie byli południowo-zachodnimi sąsiadami Gotów (i południowymi sąsiadami Ulmerugiów), o czym dowiadujemy się z Jordanesa.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz