992 - Kraków.

 Źródła historyczne -  Kraków.

  Ważną wzmiankę zawiera dokument Dagome iudex z około 992 roku, gdzie Kraków pojawia się jako "Craccoa" w kontekście nadań Mieszka I.

   ..... ale .....

  W dyskusjach o Dagome iudex pojawia się nazwa „Craccoa”, którą wielu historyków interpretuje jako Kraków.    
  Trzeba jednak zaznaczyć ważną rzecz: nie ma pełnej zgody badaczy, czy rzeczywiście chodzi o Kraków.

    Fragment dokumentu
W jednym z opisów granicy pojawia się forma „Craccoa” (czasem zapisywana też jako Craccoa / Cracoa). W interpretacji części historyków oznacza to, że granica państwa Mieszko I biegła:
     od Prus,
     do Rusi,
     aż do miejsca zwanego „Craccoa”.

Interpretacje historyków.
Istnieją dwie główne interpretacje:

1. „Craccoa” = Kraków (najczęstsza interpretacja). Wtedy dokument sugerowałby, że:
granica państwa Piastów dochodziła do Krakowa, ale Kraków mógł leżeć na samej granicy, a niekoniecznie w jego centrum.

2. „Craccoa” nie oznacza Krakowa
Niektórzy badacze uważają, że: zapis w regescie papieskim jest zniekształcony, może chodzić o inny punkt geograficzny albo błędnie zapisane miejsce.

Dlaczego są wątpliwości .....
   Dokument nie zachował się w oryginale – znamy go tylko z streszczenia sporządzonego w kancelarii papieskiej ok. XI wieku. W takich regestach często pojawiają się: błędy w nazwach,
zlatynizowane lub zniekształcone formy słowiańskich nazw.

Wniosek
Jeśli „Craccoa” rzeczywiście oznacza Kraków, to Kraków pojawia się w dokumencie jako punkt graniczny państwa w czasach Mieszko I, około 991–992 r.

___________________________
Poniżej znajduje się fragment łacińskiego regestu dokumentu Dagome iudex, w którym pojawia się forma „Craccoa”......

Tekst pochodzi ze streszczenia sporządzonego w kancelarii papieskiej w XI w.:
“Item in alio tomo sub Iohanne XV papa Dagome iudex et Ote senatrix et filii eorum Misica et Lambertus leguntur beato Petro contulisse unam civitatem in integro, quae vocatur Schinesghe, cum omnibus suis pertinentiis infra hos affines: sicut incipit a primo latere longum mare, fine Bruzze usque ad locum qui dicitur Russe, et fines Russe extendente usque in Craccoa, et ab ipsa Craccoa usque ad flumen Oddera recte in locum qui dicitur Alemure…”
Sens tego fragmentu (w skrócie).

   Tekst mówi, że władca Mieszko I wraz z żoną Oda of Haldensleben i synami oddaje pod opiekę papieża swoje państwo („civitas Schinesghe”), którego granice opisano następująco:
od Morza Bałtyckiego,
wzdłuż ziem Prusów,
do Rusi,
aż do miejsca zwanego „Craccoa”,
stamtąd do rzeki Oder,
dalej do miejsca zwanego „Alemure”.

   Dlaczego ten fragment jest ważny
To właśnie zdanie:
“fines Russe extendente usque in Craccoa”
(„granice Rusi ciągną się aż do Craccoa”)
jest podstawą dyskusji historyków o tym, czy Kraków znajdował się już wtedy w państwie Mieszko I, czy raczej był punktem granicznym między Polską a Rusią.